Zaloguj się
Wszystkie książki

Dobre postanowienia

Jak to działa?
Niech Święta niosą radość...

życzy ciocia Basia

Boże Narodzenie 2013
ISBN 978-83-61145-64-6
Kraków 2014
Adwentową opowieść napisała Katarzyna Filipek-Herniczek, zilustrowała Justyna Chudzińska-Ottino, a dla Julka i Mikołaja przygotowała ciocia Hania.
DOBRE POSTANOWIENIA DLA JULKA I MIKOŁAJA
logo
Niech Święta niosą radość...

życzy ciocia Basia

Boże Narodzenie 2013
ISBN 978-83-61145-64-6
Kraków 2014
Adwentową opowieść napisała Katarzyna Filipek-Herniczek, zilustrowała Justyna Chudzińska-Ottino, a dla Julka i Mikołaja przygotowała ciocia Hania.
DOBRE POSTANOWIENIA DLA JULKA I MIKOŁAJA
logo
     – Mamo, mamo, kiedy wreszcie będą te święta? – Asia i Antoś wbiegli z impetem do pokoju.  
      –  Będą, będą, ale musicie jeszcze poczekać – mama uśmiechnęła się do nich i odłożyła na stolik książkę, którą właśnie czytała. Za oknem padał najprawdziwszy biały śnieg. Pierwszy śnieg. Dzieci przykleiły nosy do szyby i podziwiały wirujące płatki.      
      –  No to mamo, kiedy te święta? – Antoś spojrzał na mamę pytająco. – Ja już się nie mogę doczekać! – dodał.       –  A na co wy właściwie czekacie, chciałabym wiedzieć?  
      –  Na górę prezentów! – krzyknęła Asia.  
      –  Ja najbardziej czekam na kolejkę – dodał Antoś.  
      –  I sądzicie, że te wasze prezenty są najważniejsze? – mama baczniej przyjrzała się rodzeństwu.  
      –  No, no, no… pewnie. U nas wszyscy opowiadają o prezentach. I jeszcze musi przyjść Mikołaj. Przyniesie całą górę prezentów – Asia aż podskoczyła do góry, żeby tę „górę” pokazać
      Mama zmarszczyła brwi i przyglądała im się badawczo, ale milczała. To zdopingowało Antosia do podzielenia się własną wiedzą na temat świąt: 
góra prezentów 1
góra prezentów 2
     –  U nas w szkole też wszyscy opowiadają o prezentach. A wiesz, że do Krzysia Magiery przychodzi Gwiazdor a nie Aniołek!? Dziwne, co nie? A Mikołaj to powiedział, że na pewno dostanie kolejkę ze zwrotnicami i mostem, i stacją. Też chciałbym taką. Myślisz, że dostanę? – Antoś spojrzał na mamę pytająco.  
     –  A ja chciałabym dwie lale i łóżeczka dla nich, i sukienki, i w ogóle… – Asia zamilkła
     To spojrzenie mamy trochę ją niepokoiło. Znała takie. Gdy mamie coś się nie do końca podoba, to marszczy czoło w swój specjalny maminy sposób. Mama milczała. Po jej twarzy błąkał się jeszcze uśmiech, ale była poważna. 
      –  Chodźcie tutaj – mama poklepała kanapę. – Chyba musimy pogadać. Asia usadowiła się po prawej stronie. Antoś po lewej. 
      –  Wiecie – po chwili milczenia zaczęła mama. – Święta to taki szczególny czas. I najważniejsze nie są prezenty, lecz to, co mamy w sercu. Święta są ważne, bo przypominają nam o Bogu, który stał się Dzieciątkiem. Małym pyzatym chłopczykiem, który dopiero co się narodził. A my mamy go przywitać. Pamiętacie, Trzej Królowie…  
     –  Kacper, Melchior i Baltazar – wyrecytował automatycznie Antoś
      –  Właśnie. Zatem Trzej Królowie przynieśli prezenty. Pokłonili się, oddali cześć. My też tak powinniśmy.  
     –  Jak to? – tym razem dzieci zdziwiły się ogromnie. Asia spojrzała na Antosia a Antoś na siostrę. Co ta mama opowiada?
      –  Ale, ale, to my dostajemy prezenty – zaprotestowała Asia.  –  Owszem, dostajecie, ale powinniście też coś dać od siebie. I nie chodzi mi o zwyczajne prezenty. Chodzi mi o dobre rzeczy. Dobre słowa, dobre gesty, dobre czyny. Do świąt, do powitania Dzieciątka trzeba się przygotować – uśmiechnęła się mama. 
       –  Ale jak? – rzeczowo spytał Antoś. – Co mamy zrobić, żeby dostać prezenty?
      – Tu wcale nie chodzi o „coś za coś”. Chodzi o to, żebyś postarał się być lepszym niż jesteś. Szlachetnym, uczciwym, odpowiedzialnym, solidarnym. Żebyś pomyślał o innych. Rozumiesz? Po to jest Adwent. To czas oczekiwania i przygotowania.  
     –  Mamusiu, to co możemy zrobić? 
      –  Myślę, że możemy sobie przygotować listę ważnych rzeczy do zrobienia przed świętami, w których możecie pomóc mi i tacie. Oraz przygotować listę Dobrych postanowień. Musicie się tylko zastanowić nad waszymi postanowieniami. Może je narysujecie lub zapiszecie? 
      –  Dobrze, mamusiu. Ale pomożesz, prawda? 
      –  Pomogę, pomogę. Wy przynieście kredki i kartki, a ja przygotuję podwieczorek – mama wstała z kanapy i poszła do kuchni, a dzieci pobiegły do pokoju. 
     Wkrótce byli bardzo zajęci: Asia rysowała, a Antoś pisał. 
      – To ile tych postanowień trzeba mieć? – spytała Asia
      – Dwadzieścia cztery, do samej Wigilii – Antoś uważnie wpatrywał się w kalendarz.      
      I zdawać by się mogło, że to duża liczba, ale wkrótce wymyślanie postanowień pochłonęło ich bez reszty. Nawet nie zauważyli, że mama przyniosła podwieczorek.               
      – Jak tam? – spytała mama, chwilę już przyglądając się zapracowanym robaczkom.   
      –  Dobrze, dobrze – wymruczał Antoś, mozolnie wymazując jakieś niezbyt dobre postanowienie. – Ale jeszcze chwilkę. Dobrze? 
      –  Dobrze – mama uśmiechnęła się szeroko, choć nikt tego nie zauważył. Chyba, że mały szary wróbel za oknem. Śnieg padał jeszcze gęstszy. 
      Kiedy pół godziny później zadowolona Asia i dumny Antoś pałaszowali kawałek sernika, podłoga była dosłownie zasłana Dobrymi postanowieniami. 
     Po podwieczorku razem z mamą ułożyli rysunki i notatki, przyporządkowując do każdego dnia grudnia, jedno postanowienie. Asia, swoją ukochaną złotą farbką, namalowała na karteczkach cyfry od 1 do 24. Potem te karteczki przypięli do postanowień.
     Postanowienia zostały przyklejone po siedem sztuk do sznurka. Powstały zatem trzy sznurki po siedem postanowień i jeden króciutki, ale najistotniejszy. Na samym końcu, pod cyfrą 24, wisiał najważniejszy rysunek: mała szopka, Dzieciątko, osiołek. I gwiazda.  
     Na tym rysunku mama napisała „Wszyscy czekamy na CUD”. 
aniolek zielony
      Po chwili wyjęła maleńkiego aniołka z gliny. Okazało się, że jest to dzwoneczek! 
      – Te dzwoneczki zrobiła dla mnie moja mama, gdy byłam jeszcze małą dziewczynką. Są wspaniałe… Nie sądzicie? – mama zadzwoniła
      Dzwoneczek wydał z siebie bardzo delikatny, można by powiedzieć, anielski dźwięk. Po chwili na stole stały cztery aniołki: miały kolorowe szatki, złote włosy i srebrne skrzydełka, a ich stopy były sercem każdego dzwoneczka. 
       –  Co z nimi zrobisz? – rzeczowo zapytał Antoś
       –  Przywiążemy je do waszych postanowień. Jeśli przypadkiem byście o nich zapomnieli, to wam przypomną.   A kiedy wykonacie postanowienie z danego dnia, możecie zadzwonić. Aniołek będzie wiedział, że pamiętacie. 
     Mama, jak powiedziała, tak zrobiła. Lista Dobrych postanowień wyglądała imponująco. 
     
     Mama powiesiła sznurki w oknie. Antoś raz jeszcze przeczytał Asi wszystkie postanowienia:  
  –  1 grudnia: przejrzymy nasze zabawki i przygotujemy prezenty dla dzieci z domu dziecka, 2 grudnia: posprzątamy nasze pokoje, 3 grudnia: własnoręcznie zrobimy kartki świąteczne dla rodziny i przyjaciół, 4 grudnia: zbudujemy karmnik dla ptaszków, 5 grudnia: pomożemy tacie posprzątać garaż, 6 grudnia: odwiedzimy babcię, 7 grudnia: pójdziemy na roraty, 8 grudnia: upieczemy z mamą pierniczki
       Antoś czytał dalej, a mama wyszła z pokoju. Wróciła z małym pudełkiem. Kiedy je otworzyła, wyjęła z niego cztery maleńkie paczuszki zawinięte w szary papier…
       –  Co to jest mamusiu? – Asia była ogromnie ciekawa, co też tam się skryło w tych małych pakunkach. 
       –  A zaraz zobaczysz… – powiedziała mama i powolutku zaczęła odwijać pierwsze zawiniątko. 
kartka
     
    Przez kolejne dni grudnia, kiedy za oknem albo padał mięciutki puch, albo skrzył się zmrożony śnieg, dzieci codziennie sprawdzały, jakie zadanie przypisały sobie „na dzisiaj”. I ochoczo robiły to, co postanowiły.   
        A nawet robiły więcej. Pomogły kilka razy sąsiadce, pani Henryce, przynieść zakupy. Antoś odśnieżał tacie cały podjazd do garażu, a Asia przygotowała własnoręcznie wykonane prezenty dla Zosi i Oli: obrusik i serwetki dla lal. Dla babci też przygotowała taki zestaw (tylko trochę większy).
      Kartki świąteczne zrobiły furorę wśród rodziny i znajomych. Aniołek tylko raz musiał przypomnieć o Dobrych postanowieniach. 
     Nadeszły święta... Asia nie mogła się już doczekać, kiedy wreszcie wszyscy przybędą. Biegała od drzwi wejściowych do okna i z powrotem. Czasami zerkała w lustro. Przypomniała jej się Lisa z dzieci z Bullerbyn, która się bała, że osiwieje od czekania na Gwiazdkę
     W końcu nadszedł czas. Wszyscy byli. Stół pięknie przygotowany. Choinka błyskała mnóstwem kolorowych światełek. Była piękna! 
     

      Asia jeszcze raz zerknęła za okno. Padał gęsty śnieg.
 „Szkoda” – pomyślała. – „Nie zobaczę pierwszej gwiazdki…”. Widziała za to śniegową latarenkę, którą ulepili z Antosiem po południu. Świeczka w niej umieszczona migotała radośnie.  
     Asia poczuła na ramieniu dłoń mamy.  
     − Chodź, córeczko.
     I Asia poszła. Złożyła życzenia babci Agacie i dziadkowi Staszkowi. Mocno wyściskała mamusię i tatusia, przybiła piątkę z Antosiem i życzyła mu, żeby zawsze był taki, jak jest. Złożyła też życzenia cioci Mai i temu nowemu wujkowi, którego imienia nie pamiętała.   
szopka
      Potem wszyscy razem usiedli do stołu.  
      Antoś czasami zerkał na wspaniałe paczki, które piętrzyły się u stóp choinki. Wiedział jednak, że musi jeszcze troszkę poczekać… Za oknem padał śnieg, na gałązce jabłoni przysiadł znajomy szary wróbel i przekręciwszy główkę przyglądał się uśmiechniętym osobom. Słyszał wyraźne słowa kolędy „mizerna, cicha stajenka licha, pełna niebieskiej chwały…”. Widział radosne ogniki w oczach dzieci, wiedział, że się cieszą. Wiedział, że się starały. Przecież je obserwował. Cały miesiąc
     Coś mignęło za oknem i dzieci z zaciekawieniem spojrzały w stronę jabłoni. Czy to tylko wróbel odleciał? Czy to anioł im się przyglądał? Nie wiedziały. Ale były już pewne, że wiedzą, na czym polega tajemnica Bożego Narodzenia.
      Potem wszyscy razem usiedli do stołu.  
      Antoś czasami zerkał na wspaniałe paczki, które piętrzyły się u stóp choinki. Wiedział jednak, że musi jeszcze troszkę poczekać… Za oknem padał śnieg, na gałązce jabłoni przysiadł znajomy szary wróbel i przekręciwszy główkę przyglądał się uśmiechniętym osobom. Słyszał wyraźne słowa kolędy „mizerna, cicha stajenka licha, pełna niebieskiej chwały…”. Widział radosne ogniki w oczach dzieci, wiedział, że się cieszą. Wiedział, że się starały. Przecież je obserwował. Cały miesiąc
     Coś mignęło za oknem i dzieci z zaciekawieniem spojrzały w stronę jabłoni. Czy to tylko wróbel odleciał? Czy to anioł im się przyglądał? Nie wiedziały. Ale były już pewne, że wiedzą, na czym polega tajemnica Bożego Narodzenia.
Mizerna, cicha, stajenka licha, 
Pełna niebieskiej chwały. 
Oto leżący, przed nami śpiący 
W promieniach Jezus mały. Przed nim anieli w locie stanęli 
I pochyleni klęczą 
Z włosy złotymi, z skrzydła białymi, 
Pod malowaną tęczą. I oto mnodzy, ludzie ubodzy 
Radzi oglądać Pana, 
Pełni natchnienia, pełni zdziwienia 
Upadli na kolana. Wielkie zdziwienie:wszelkie stworzenie
Cały świat orzeźwiony;
Mądrość Mądrości, Światłość Światłości,
Bóg - człowiek tu wcielony!  
Ocena
5
/ 5
Liczba stron 20
Data utworzenia
Popularność

Umieść książkę na swojej stronie

Skopiuj poniższy kod HTML i wklej go na swojej stronie:

Blog