Zaloguj się
Wszystkie książki

Chrzest/Narodziny (chłopiec)

Jak to działa?
MICHAŁ I EMURIEL
okladka glowna
niebieski prostokąt
IISBN 978-83-61145-36-3 © Bajkopisarze.pl, Kraków 2017
Specjalnie dla Michała opowieść tę z okazji jego Chrztu Świętego 
napisała Katarzyna Filipek-Herniczek, zilustrowała Justyna Chudzińska-Ottino, a samodzielnie przygotowała Babcia Krysia.


KRAKÓW, 25 MAJA 2016 ROKU
MICHAŁ I EMURIEL






Dla Michałka,
Babcia Krysia
IISBN 978-83-61145-36-3 © Bajkopisarze.pl, Kraków 2017
Specjalnie dla Michała opowieść tę z okazji jego Chrztu Świętego 
napisała Katarzyna Filipek-Herniczek, zilustrowała Justyna Chudzińska-Ottino, a samodzielnie przygotowała Babcia Krysia.


KRAKÓW, 25 MAJA 2016 ROKU
MICHAŁ I EMURIEL






Dla Michałka,
Babcia Krysia
     Aniołek siedział nad brzegiem niebiańskiego strumyka i leniwie moczył stopy. Woda była ciepła, słońce cudownie przygrzewało, ale on nie miał dobrego humoru.   
     Eh, nudzę się – pomyślał – Inni mają tyle zajęć i to takich ważnych… A ja?  
     – Emurielu, co się stało? – Anioł Michał zbliżył się do niego, lekko unosząc się nad chmurką. Aniołek poderwał się na równe skrzydełka.
     – Nic, nic – tylko że… inni mają takie ważne zajęcia, pracują, za coś odpowiadają, a ja… – Emuriel smętnie opuścił głowę i kopnął patyczek. – A ja pomagam wiewiórkom, gdy się posprzeczają, ratuję biedronki, wkładam do gniazd małe ptaszki, gdy z nich powypadają. Chciałbym wreszcie robić coś ważnego. – Emuriel podniósł wzrok i spojrzał na Anioła Michała. – Coś naprawdę ważnego – powtórzył…
     Anioł Michał się uśmiechnął.
     – Wszystko jest ważne. Kiedy pomagasz najmniejszemu  z najmniejszych to jest to równie ważne, jak pomaganie największemu. Biedronka czy słoń. Nie ma znaczenia. Ważne, że pomagasz…
     – Ale wiesz, o co mi chodzi… Ja bym chciał się opiekować ludźmi…
     – Tak, wiem Emurielu. A ty wiesz, że to niezwykła praca – Anioł Michał nie dokończył, bo Emuriel wzbił się w powietrze, zaczął wywijać ósemki.
     – Wiem, wiem. To wspaniałe zadanie – pomagać człowiekowi, żeby nie upadał, żeby nie zgubił drogi, żeby się nie spóźniał…
     – Tak, to rzeczywiście wspaniałe zadanie, ale bardzo, bardzo odpowiedzialne. Trzeba pomagać, ale nie przeszkadzać… Trzeba być, ale się nie narzucać. Potrafisz tak? – Anioł Michał spojrzał na Emuriela.
     – No, no… – Emuriel znów zajął się patyczkiem na ścieżce.
 – Myślę, że tak…
     – Bardzo się z tego cieszę – opiekun Emuriela się uśmiechnął. – Bo właśnie mam dla Ciebie ważną wiadomość. Uznaliśmy, że jesteś gotowy…
     – Gogogotowy? Do czego? Mogę na Ziemię? – Emuriel znów podskoczył, ale uderzył głową w najniższą gałąź drzewa i wpadł do strumyka. Po chwili zmoknięty, lecz bardzo podekscytowany był na brzegu.
     – Tak, na Ziemię. Ale taki mokry nie możesz wyruszyć. Zmoczysz swojego podopiecznego – roześmiał się Anioł Michał.
     – Tak, tak – zaraz się wysuszę.
     Uradowany aniołek pofrunął szybko w górę i latał przez dłuższą chwilę: póki nie wyschły skrzydełka, włosy i sukienka.
     Kiedy zdyszany stanął przed swoim opiekunem, Anioł Michał wziął go za rękę i poprowadził do bramy.
     Emuriel spojrzał w dół.
     Tam na dole toczyło się życie. Życie na Ziemi. Tylu ludzi, tyle zdarzeń. Dziewczynka szukała w parku pieska, który jej zaginął. Staruszka nie wiedziała, jak przejść przez ruchliwą ulicę; ktoś jeździł na rowerze.
     Oj, trochę za szybko.
     Emuriel się przestraszył i zasłonił oczy.
     – Czy ja sobie poradzę? Może jeszcze nie? Czy będę wiedział, co robić?
     – Nie martw się, będziesz. Każdy Anioł Stróż to wie – Anioł Michał poklepał aniołka po ramieniu a potem założył Emurielowi łańcuszek na szyję… – Proszę, jest twój. Od dzisiaj jesteś Aniołem Stróżem.
     – A kogo? Kogo będę pilnował? Skąd będę wiedział, że to ten człowiek? – zapytał cichutko.
     – Tym się nie martw, od razu będziesz wiedział. Bycie Aniołem Stróżem to dar. Na pewno rozpoznasz...

     Emuriel westchnął i wyszedł za bramę. Cieszył się bardzo, ale martwił zarazem, czy podoła tak odpowiedzialnemu zadaniu.
     Chwilę później był na Ziemi. Wędrował ulicami miasta. Zajrzał do kawiarni i do księgarni. Przyglądał się przechodniom. Jedni dokądś się spieszyli, a inni nie. Jedni się uśmiechali, inni nie...
     Aniołek lubił być wśród ludzi. Lubił gwar rozmów, śmiechy... Uwielbiał te swoje niespieszne wędrówki.
Wędrował długo, zaglądał w przeróżne zakamarki. Wiedział, że wszędzie można znaleźć coś ciekawego; a to wspaniała kamienica, a to ciekawy kościół, a czasami zwykła, mała rzecz. O, jak chociażby ta stara pompa!
     W końcu zmęczony przysiadł na ławce.
     Tak..., mógłby patrzeć na ten świat godzinami. Mógłby, ale musi już iść. Tylko dokąd?
     I nagle słyszy ten dźwięk. Najpierw cichy a potem wszechogarniający… To krzyk powitania. Emuriel szybciutko pofrunął w kierunku, skąd napływał ten dźwięk. Do szpitala.
     Przysiadł, jak gołąb, na parapecie.
     – Tak, to tutaj – pomyślał i uśmiechnął się.
     Najpierw popatrzył sobie z daleka, ale po chwili odważył się i wszedł do środka. Usiadł na krawędzi szpitalnego łóżka i podziwiał: podziwiał małą istotę, która witała się z Rodzicami, tak jak potrafiła. Krzykiem.
     Emuriel podfrunął całkiem bliziutko. Mama i tata wpatrywali się w swojego synka.
     Aniołek też się wpatrywał.
ptak fioletowy
     – Witaj, Michałku (nie pojmował skąd wie, jak ma na imię chłopiec, ale wiedział), jestem Emuriel, twój Anioł Stróż. Będę z Tobą przez całe życie i zobaczysz, wszystkiego Cię nauczę. To jest mama – Kasia. A to tata – Grześ. Prawda, że wspaniali? Chyba już się w Tobie zakochali. Spójrz, jak na Ciebie patrzą.
     – Będę z Tobą zawsze. Nauczę Cię łapać zabawki, ciągnąć mamę za włosy i tatę za nos… Będę Cię trzymał za rękę, kiedy spróbujesz wstać, razem nauczymy się mówić. Pokażę Ci wszystkie kolory świata, zapachy, kwiaty, motyle, ptaki…
     Emuriel opowiadał i opowiadał, a Michał słuchał, słuchał, aż w końcu zasnął…
     Aniołek uśmiechnął się delikatnie, ucałował Michała w małe czółko i ponownie przysiadł na krawędzi łóżeczka.
     Był Aniołem Stróżem! A to był jego podopieczny. Śliczny i maleńki.
chmurka
chmurka
Chmurka
     Od tego dnia aniołek miał pełne ręce roboty. Pomagał małemu Michałowi poznawać świat, śpiewał mu przed snem niebiańskie kołysanki, czule przytulał, gdy ten się niepokoił.
     Pewnego pięknego dnia był z niego szczególnie dumny. 
     W sobotę 25 maja 2013 roku razem z Michałem, jego Rodzicami i całą Rodziną wyruszył do kościoła w Krakowie
     To był ważny dzień dla Michała, pierwszy raz od narodzin, miał tak namacalnie spotkać Pana Jezusa. Emuriel był wzruszony i zaniepokojony: czy Michał się nie przestraszy? czy woda nie będzie za chłodna?
     Na wszelki wypadek nieustannie szeptał mu do ucha uspokajające słowa:
     – To wspaniała chwila! Sam Bóg się z Tobą przywita i obejmie swoim ramieniem. Przytuli, tak jak Mama i Tata. Teraz już zawsze będziesz blisko niego. A ja będę z Tobą.



Kochany Michałku,
życzę Ci wielu radości, 
ogromnej miłości
i uśmiechu na twarzy


Babcia Krysia
     Od tego dnia aniołek miał pełne ręce roboty. Pomagał małemu Michałowi poznawać świat, śpiewał mu przed snem niebiańskie kołysanki, czule przytulał, gdy ten się niepokoił.
     Pewnego pięknego dnia był z niego szczególnie dumny. 
     W sobotę 25 maja 2013 roku razem z Michałem, jego Rodzicami i całą Rodziną wyruszył do kościoła w Krakowie
     To był ważny dzień dla Michała, pierwszy raz od narodzin, miał tak namacalnie spotkać Pana Jezusa. Emuriel był wzruszony i zaniepokojony: czy Michał się nie przestraszy? czy woda nie będzie za chłodna?
     Na wszelki wypadek nieustannie szeptał mu do ucha uspokajające słowa:
     – To wspaniała chwila! Sam Bóg się z Tobą przywita i obejmie swoim ramieniem. Przytuli, tak jak Mama i Tata. Teraz już zawsze będziesz blisko niego. A ja będę z Tobą.



Kochany Michałku,
życzę Ci wielu radości, 
ogromnej miłości
i uśmiechu na twarzy


Babcia Krysia
Ocena
9
/ 9
Liczba stron 20
Data utworzenia
Popularność

Umieść książkę na swojej stronie

Skopiuj poniższy kod HTML i wklej go na swojej stronie:

Blog